پیامبر دیوانه

مسخ

payambaredivaneh — Thu, 05 Nov 2009 17:09:18 GMT

نشسته ام کنار تو نترس خوب میشوی

دوباره ماه قصه ها پس از غروب میشوی

به خود که آمدی بگو

بگو تمام درد را

بگو که میشناسم این صدای دوره گرد را

من از مسیر دیگری به حس تو رسیده ام

هزار و یکشب ترا هزار بار دیده ام

نترس عمر سادگی به انتها نمیرسد

همیشه راه گم شدن به ناکجا نمیرسد

دلم لک زده واسه ساده گی و راس راستکی گم شدن

افسوس ، هیچی ناب نیست

از خودم دارم میگم ، نه هیچ چیزه دیگه !

حباب

payambaredivaneh — Wed, 14 Oct 2009 03:50:49 GMT

یابو ورم داشته بود ، خیلی خودمو قبول داشتم ، بهم بد نمی گذشت .

با یه دست چند تا هندونه رو برداشته بودم و به خیالم که میشه نگه شون داشت .

بی برنامه و باری به هر جهت ...

غافل از اینکه بی برنامه گی های من رو بقیه تاب نمیارن ، کسی به پای لنگ من نمی مونه .

چیزی یا باید به تمامی و کمال باشه یا اصلاً نباشه .

جرعه جرعه تشنه رو سیراب نمی کنه ، تازه اگه به آب بشه تشبیهش کرد و این قابلیت رو در اون دید .

حباب ترکید !!

من از بهت گیج و خیره ، فرو افتادن یک به یک هندونه هارو نظاره میکردم و شکسته شدنشون رو !

دستام خالیه و بی هیچ سرمایه ای

آخ ، هندونه های نازم

سرخوشی سابق جاش رو به یأس کسالت بار ممتدی داده که به سنگینی بار یه وانت هندونه اس .

چقد سخته خریدن هندونه ، واسه اینکه در بسته اس لا مصب !

باید مثه طبل صدا بده تا باورمون بشه قرمز و شیرین و آبداره ، نه ؟

حباب ترکید ...

خواب خوش هندونه ها به کنار ، من این وسط با دستای خالی ، گیج و آشفته ...

پاییز

payambaredivaneh — Tue, 22 Sep 2009 21:43:18 GMT

گویِ طلای گداخته

بر اطلس ِ فیروزه گون

[سراسر ِ چشم انداز

درؤیایی زرین می گذرد .]

و شبح ِ آزادگَرد ِ هَیونی یال افشان ،

که آخرین غبار ِ تابستان را

کاهلانه

از جاده ی پُر شیب

بر می انگیزد .

و نقش ِ رمه یی

بر مخمل ِ نخ نما

که به زردی

می نشیند .

□

طلا

و لاجورد .

طرح ِ پیلی

در ابر و

احساس ِ لذتی

از آتش .

چشم انداز را سراسر

در آستانه ی خوابی سنگین

رؤیایی زرین می گذرد .

احمد شاملو (ققنوس در باران 1345)

آخربن ثانیه های نیمۀ اول سال ، تابستون و شهریوره .

من این نوشته رو تا اولین دقیقۀ بامداد کش میدم و با این کلمات از تابستون می گذرم و به پاییز سلام میکنم .

نه فقط من ، که اکثر ما ، تو این دقایق حس نوستالوژیکی داریم و هر کدوم به فراخور روزگار سپری شده مون خاطرات زیادی برای مرور کردن تو ذهنمون داریم .

به این اضافه کنیم حس همیشگی استقبال از پاییز و پشت سر گذشتن تابستون رو .

بچه تر که بودم به اقتضای ذهنیت و حال و هوای سنم تابستون رو ترجیح میدادم و از اومدن پاییز دلگیر میشدم ، نه اینکه از مدرسه بدم بیاد ؛ نه ، اما تابستون سمبل آزادی بی قید و شرط بود .

چند سالی از دانش آموزی و حتی دانشجوئیم گذشته و دیگه مبنای ادراک های حسیم تقسیم بندی مدرسه و کوچه نیست . هنوزم مهر و پاییز تداعی کنندۀ کیف و کتاب و دفترهای نوئیه که بوی نو بودنشون هنوز تو سرمه . یادمه هیچ وقت توجیه نمی شدم چرا این روز ساعت رو یه ساعت می کشن عقب و با این کارشون شب رو بیشتر می کنن !!

حالا اما همه چیز برام عوض شده ، و پاییز فصل محبوب منه .

فصلی که شروع شبهای بلنده ، شروعی برای سر فرو بردن تو گریبون خودت و کمتر دیده شدن و این تا آخر زمستون کش میاد و چه خوب . برهنگی تابستون آزار دهنده است و موهبت پاییز لطیف شدن احساس ماست . غروبهای طلایی و برگهایی که در انتهای زوال ، زرد و سرخ رقص کنان به زمین میفتن تا سمفونی دل نواز خش خش اونها برای ما حکم اثبات پاییز باشه .

پاییز با مهر شروع میشه و من حزن مهرانگیزش رو در خودم حس می کنم .

فرصتی برای تجدید قوای روح های درگیرمون .

تو این زمونه هجمۀ آوار درگیری های دنیای اطرافمون اونقدزیاد هست که گاهی تاب تحملشون سخت جلوه کنه و پاییز و ترنم طلاییش فرصتیه سرخوشانه که علیرغم امتداد این ضد حال ها با خودمون ملایم تر باشیم .

پی نوشت :

1) خودم میخواستم برای پاییز دو سه خطی بنویسم اما درخواست یکی از دوستای خوبم من رو تو این کار مصمم تر کرد تا به حلقۀ اونا تو بازیه " ازپاییز نوشتن" اضافه بشم .

۲) دارم آلبوم "پاییز" فریبرز لاچینی رو گوش میدم ٬ نوای این پیانو روح رو پاییزی می کنه .

امشب شعری خواهم نوشت

payambaredivaneh — Thu, 27 Aug 2009 19:58:18 GMT

تمام رفقایی که با من در ارتباطن میدونن که من توان شعر گفتن رو ندارم .

اما امشب عزمم رو جزم کردم به سبک و سیاق خودم یه شعر بگم .

این روز ها شاید بیشتر از خیلی از ایام عمرم با خودم خلوت می کنم ، یعنی راستشو بخواین توفیق اجباریه .

چرا که به رغم تمام مواردی که می تونن این حجم خالی رو پر کنن انگار یه خواست و اراده از درون و بیرون من با هم متحد شدن تا منو با خودم رو به رو کنن و به چیزی برای پر کردن این خلأ پناه نبرم .

البته همه چی سر جاشه : کارم ، برنامۀ روزانه ام ، تلفنم و تک و توک دوستی ...

و این منم که آونگ وار بین یه سری فکر و تصویر و خاطره در نوسانم . افکار و تصاویری مربوط به گذشته ، حال و آینده .

از خالی بودن دقایق گلایه می کنم ولی برای پر کردنش تلاشی نمی کنم .

باخته هام رو قاب می کنم و به تالار افتخاراتم آویزون می کنم ، اینجا تنها جایی در منه که هیچ و قت از تک تا نمیفته و همیشه پر رونقه .

امشب میخوام از محمد دیروز و الان و فردا شعر بگم ، از تصاویر مبهم کودکی تا فرداهایی که هنوز چهره ندارن !

دنیای ناب و پاک کودکی که هنوز قوانین تغییر ناپذیر دنیای بزرگترها آلوده اش نکرده .

دنیایی که لولوش مجازات گریه کردنه و با چشم میشه مسیر دست مامان رو تعقیب کرد که نوید اومدن بابا رو از سقف اتاق یا پنجره میده و هنوز یاد نگرفتم که نه بابا از سقف پائین میاد نه لولویی جز نبودن محبت بین آدما وجود داره .

میای جلوتر و میرسی به بابادک هوا کردن و فرفره چرخوندن و هر روز بستنی خوردن و تو کوچه پلاس بودن و فوتبال گل کوچیک (البته برای نسل ما ، نه نسل فربد که همه چی براشون تو بازی های کامپیوتری خلاصه شده) .

و بعد ... چه دنیای معصومی بود هفده سالگی !

عشق بالغی و حس نوستالوژیک اسطوره شدن در آینده ، هر چه هست زلاله و در حد ماکزیمم . اگه عشقه اگه خود شیفتگیه اگه جنون زود بزرگ شدن و آدم به حساب اومدنه و حتی اگه حس بندگیه خدا !

و بعد عصر جدید ...

آره ، از فیلم چاپلین این عنوانو قرض می گیرم تا از مسخ آدما بگم . از جدا شدن آرام آرام از اون اسطوره ای و خوب فکر کردن و زندگی آرمانی که پیشتر تصورش رو داشتیم . باورهامون رو یک به یک سر پیچ های تند زندگی جا میذاریم و آدم بزرگ میشیم . میریم تو دل زندگی و فرسنگ ها از اونچه که هفده سالگی تصویر خودمون از آینده مون بوده دور میشیم .

امشب پی مقصر نیستم . یه سهمیش (سهم بزرگیش) گردن خودمون ، یه کمش هم واسه همسایه ، نیم کیلو هم واسه بقال سر کوچه و مابقیش هم برای شرایط و محیط و عواملی که از دست ما خارجه . اصلاً به چی و کجاش کاری ندارم ، طرف حرفم محصول نهایی کاره .

من بیست و هفت ساله

زندگی پر از دوراهی هائیه که با انتخاب هر یک از مسیر ها هیچ وقت امکان اینکه بفهمی تو مسیری که پشت سر گذاشتی و انتخاب نکردی چی منتظرت بوده ٬ رو بدست نمیاری . لامصب جاده اش اصلاً دور برگردون نداره .

انتخاب های آگاهانه که تکلیفش مشخصه ، شسته رفته یکی رو انتخاب می کنی و قید اون یکی و مافیهاشو میزنی .

اما امان از تردید هائی که به قول شکسپیر ما رو از پیروزی های احتمالی که نصیبمون میشه دور می کنن .

اونجا که تردیدها زیاد بشن تورو تو پازل هزارتوی زندگی و جاده های پیچ در پیچش گیر میندازن و مدام از خودت میپرسی اگه فلان روز ، سر فلان گذر اگه به جای پیچیدنم سمت راست ، سمت چپ میرفتم ال میشد و بل میشد ...

شعر بی وزن وقافیۀ من نمیخواد تاوان باختن قافیه من رو بده ، توش چیزای خوب هم هست .

هنوزم می تونم عاشق باشم ، هنوز هم می تونم وقتی دلم گرفت گریه کنم ، هنوزم می تونم با یه بوس کوچولو دلشاد بشم .

هنوز هم می تونم ...

اگه این آینده نبود خدائیش ما در توجیه انتخاب های اشتباهمون چی داشتیم ؟

خارج از نوبت :

پارسال پیرار سال از رخوت وبلاگی نوشتم ، اما باید به معنای واقعی چیزی رو لمس کنی تا دستت بیاد حقیقتش رو .

این روز ها دارم این قضیه رو به طور وحشتناکی حس مس کنم . از اون جمع سر زنده و قلم به دست سال و ماههای گذشته هیچ خبری نیست .

جماعتی که برای هم وقت میذاشتیم و نوشته های همدیگه رو صمیمانه می خوندیم و نظر میدادیم .

از بیست سی لینک اول وبلاگم که رفقای قدیمیم هستن یا کلاً دیگه قید نوشتن رو زدن یا نمی نویسن یا خیلی کم و اگر هم چیزی هست دلگیر و بی رمق . این حال و احوال انعکاس فضای دلگیر این روزای جامعه است که یه حس سرخوردگی تو بچه ها پاشونده .

اضافه کنین اینو به بزرگ شدن بچه ها ، متأهل شدنشون ، گرفتاری هاشون ...

حیف ، همین وبلاگ من پاتوق خوبی برای بحث های داغ و کامنت های پر مغز بود ...

یاد باد آن روزگاران یاد باد .

پی نوشت :

۱ ) هر کی سبک این شعر من رو درست تشخیص داد یه آدامس خرسی از من جایزه می گیره .

2) خدا خفه ام کنه با این شعر سرودنم ، چی میخواستم بنویسم چی شد !!!

وقتی سه چهار ماه ننویسی و کلی سوژه تو ذهنت داشته باشی و بخوای یه باره تو یه مطلب بچپونیشون از این بهتر نمیشه و ماحصل یه متن آشفته میشه مثه این .

3) عذر میخوام اگه گاهی افعال رو جمع بستم ، ما ریزتر از اونیم که خودمونو چند نفر حساب کنیم .

۴) این روز ها بیشتر از هر چیزی حسرت داشتن یه رفیق پایه واسه قدم زدنهای طولانی و گپ زدن های بی سانسور آزارم میده . قدیما داشتم حالا نه ... و چه بد !

تولد

payambaredivaneh — Sat, 01 Aug 2009 21:08:18 GMT

میلاد یکی کودک شکفتن گلی را ماند

چیزی نادر به زندگی آغاز میکند

با شادی و اندکی درد

روزانه به گونه ای نمایان بر میبالد

بدان میماند که نادره ی نخستین است

و نادره ی آخرین ...

احمد شاملو

سلام رفقا

بارها این شعر رو توکامنت هام در زاد روز تولد دوستام براشون نوشتم .

امشب هم شب تولد یه دوسته ، دوست که چه عرض کنم : وبلاگم

پیامبر دیوانه سه ساله شد

وبلاگی که سه سال پیش تو همچین شبی از بطن ذهن من زاده شد .

برام چیزی بیشتر از یه وبلاگ بود ، دنیایی تازه رو به آدم های تازه با ایده های متنوع و متفاوت .

مفری شد برای آشنایی و در خیلی موارد دوستی با کسایی که قضاوتی از تو جز اونچه که ازت اینجا میخونن ندارن و به همین دلیل سادۀ عدم آشنایی در دنیای حقیقی پیش فرضی هم از تو در ذهن ندارن و راحت تر هر کسی می تونه اینجا خودش باشه .

این وبلاگ به نوعی برای خودم حکم یه شناسنامه رو داره ، اگرچه کامل نه اما می تونه انعکاسی آینه وار از دغدغه های من در گذر این سه سال و مواجهه هام با خودم و دنیام .

دوسش دارم چون به تمامی مال منه .

بارها تو این مدت ، خصوصاً چند ماهۀ اخیر ، تصمیم گرفتم قیدش رو بزنم اما نتونستم .

تعلق خاطرم به این وبلاگ و دوستی ها و روابط خوبی که از صدقه سر بودنش به دست آوردم همیشه بندی بوده به پام برای نرفتن و نبستن اینجا .

بالا شدم ، پائین شدم ، گاهی خوشحال ، گاهی غمگین ...

اما هر چه بود من بودم ، هر چند نه صد درصد صادقانه .

مگر نه این است که سرماه یه های هر دلی حرف هائی ست که برای نگفتن دارد ؟؟

پی نوشت : مدت هاست دارم تمرین بالا منبر نرفتن می کنم ، و این خوبه .

اگه بعضی از دوستان گله مندن که مطالبم و قلمم به خوبی قدیم نیست شاید فقط دلیلش اینه که دارم از شعار دادن فاصله میگیرم .

خودمم این روزها ، اگرچه سبک تر ولی ناب تر !

محاق

payambaredivaneh — Tue, 14 Jul 2009 16:20:18 GMT

به نوکردن ِ ماه

بر بام شدم

با عقيق و سبزه و آينه .
داسي سرد بر آسمان گذشت
که پرواز ِ کبوتر ممنوع است .

صنوبرها به نجوا چيزی گفتند
و گزمه‌گان به هياهو شمشير در پرنده‌گان نهادند .

ماه
برنيامد .

احمد شاملو ( ابراهیم در آتش )

خیلی سخته برام نوشتن .

این چهل روز گذشته رو نمی دونم چه جوری تفسیر کنم تا باورش کنم ، تا اینکه بتونم هضمش کنم .

بهت ناباوری از چهره ام پیداست .

سیلی ویرانگر از درون و بیرون به یکباره و بی هیچ آدماگی بهم هجوم آورد .

کم آوردم ، میشه گفت بریدم .

دوستی برام تو کامنتش نوشته بود :

دیگه نوشته هات مثه قدیما نیست ، خالی شدی انگار ...

حق با توئه رفیق .

نوشته هام دیگه رمق ندارن .

اینجا رو خیلی دوست دارم و برام تداعی کنندۀ شبها و روزهای زیادی که به پاش گذاشتم و عوضش دوستایی بهتر از برگ گل ، از صدقه سر همین وبلاگ و نوشته هاش بدست آوردم .

دلم نمیاد اینجا نیام و نباشم و سراغ دوستامو نگیرم و الا دیگه حس نوشتن و داد زدن حرفامو ندارم .

نمی خوام ادای آدم های مستأصل رو در بیارم ، همیشه از کسی که ضعیف نمائی کنه چندشم شده و اعتقادم اینه که حتی اگه زمین خوردی به زانوی غرورت اتکا کن و ایستاده بمیر ، اما به جرأت میگم روز های خیلی بدی رو گذروندم . دیدگاه کودنی از حس کردن واقعیت دورم کرده بود و مانع از شناخت احساس خودم نسبت به اونچه که باید می بود شده بود .

دستام خالیه و این یعنی ...

... یعنی تدوام غزل های نا تمام

افسوس !

پی نوشت :

۱ ) دوستی دیگه میگفت اینقد پیچیده می نویسی که جز اونایی که بیرون از نت باهات در ارتباطن بقیه نمی دونن چی نوشتی ، فکر کنم حق داره .

۲ ) راستش را بخواهی اوضاع اصلاْ خوب نیست ٬ هیچ چیز سر جایش نیست.

راستش رابخواهی هنوز حرفی برای گفتن ندارم و گویی همه ی ناگفته های عالم از آن من است .

۳ ) یک سال از رفتن عمو خسرو گذشت ٬ یادش همیشه با ماست (۲۶ / ۴ / ۸۸ )

کاشفان فروتن شوکران

payambaredivaneh — Wed, 17 Jun 2009 19:58:55 GMT

خطابه ی تدفین

غافلان

هم سازند ،

تنها توفان

کودکان ناهم گون می زاید .

هم ساز

سایه سانان اند ،

محتاط

در مرزهای آفتاب .

در هیأت زنده گان

مرده گان اند .

وینان

دل به دریا افگنان اند ،

به پای دارنده ی آتش ها

زنده گانی

دوشادوش مرگ

پیشاپیش مرگ

هماره زنده از آن سپس که با مرگ

و همواره بدان نام

که زیسته بودند ،

که تباهی

از درگاه بلند خاطرشان

شرم سار و سر افکنده می گذرد .

کاشفان چشمه

کاشفان فروتن شوکران

جوینده گان شادی

در مجری آشفشان ها

شعبده بازان لبخند

در شب کلاه درد

با جا پایی ژرف تر از شادی

در گذرگاه پرنده گان .

□

در برابر تندر می ایستند

خانه را روشن می کنند .

و می میرند .

احمد شاملو (دشنه در دیس)

پی نوشت : اشارتی به تو دوست همیشه همراهم ، همیشه غنودن و آسودن رو مجال نیست .

تو خطوط شباهت را تصویر کن :

آه و آهن و آهک زنده

دود و دروغ و درد را . _

که خاموشی

تقوای ما نیست .

□

...

□

تمامی الفاظ جهان را در اختیار داشتیم و

آن نگفتیم

که به کار آید

چرا که تنها یک سخن

یک سخن در میانه نبود :

_ آزادی !

ما نگفتیم

تو تصویرش کن !

زنده باد آزادی

روز های بی خاطره

payambaredivaneh — Sun, 17 May 2009 10:20:18 GMT

تو زندگی همۀ ما شب ها و روزهای خاصی هست که بر حسب اتفاقی که تو اون روز یا شب رخ میده برای همیشه تو ذهن ما ثبت میشه .

گاهی خوب و گاهی هم علیرغم میلمون بد .

اصلی که توان موندگاری اون موارد رو تو ذهن ما به اونها میده نادر بودنشونه .

و چون زیاد پیش نمیان از آفت تکرار و در نتیجه روزمره شدن در امان هستن .

البته این اصل مشمول دوره های خاصی هم میشه ، دوره ای با روزها و شبهای ماندگارتر

مثه دانشجوئی ، خدمت ، نامزدی ، اوایل یه دوستی و ....

کلی از این بابت خوش به حالشون ( البته موندنی های خوب ) .

چون بر عکس اونها اکثر شب ها و روزهای ما ساده سپری میشن ، بدون پوئنی برای ثبت جاودانه .

نمی خوام تو نوشته ام آب ببندم ، غرض این بود که بگم الان روز هایی معمولیه معمولی رو دارم پشت سر میذارم .

روزهایی که به زودیه زود فراموش میشن ، ساده ، انگار که اصلاً نبودن .

این خصلت روز های بی خاطره اس .

غزل نا تمام ...

payambaredivaneh — Wed, 29 Apr 2009 15:02:18 GMT

به هر تار جانم ام صد آواز هست

دریغا که دستی به مضراب نیست .

چون رؤیا به حسرت گذشتم ، که شب

فرو خفت و با کس سر خواب نیست .

..................................

احمد شاملو (لحظه ها و همیشه)

چند تا غزل نا تمام تو زندگیتون داشتین ؟

کوله به دوش کدوم خاطرات و ناخونده ها و نانوشته ها و نادیده و ناکرده هائین ؟

دوباره و دوباره و دیگر باره

تازه ای نا خواسته از راه رسیده و ساعتی بعد خاطره ای بر جا مانده در پیچی پشت سر گذاشته شده در مسیر سراسر خم و پیچ زندگی .

همونجور که ابتدا غافلگیر میشی به همون سهل و ممتنعی وا می گذاریش و میری ...

اسیر هر روز و همیشه ، و غالباً گلایه مند روزگار

اما بی ریا و دروغ و با قضاوت کلاه همیشه منصف قاضی نما : سهمت تو این ناتمام موندن چقد بوده ؟

بارها گفتم و نوشتم و همیشه مخاطب نیمکت اول کلاس سوت کورم خودم بودم و هستم که :

چه بی همت و کم مایه !

یا باد به غبغب ننداز ولافش رو نیا ، اداش رو در نیار یا ته خط برو و براش بجنگ

تصاویر مبهم و شلوغی تو ذهنم میلوله ...

از بدیهی ترین خواسته ها تا آرزو های آرمانگرایانه

تو هر جور دوس داری بخون

از عشق ، از احساس ، از حس بودن ، از اثبات وجود ، چشیدن طعم آزادی ، لذت داشتن حق شهروندی تا بازی با یه توپ پلاستیکی فوتبال تو کوچه های بچه گی ...

سناریو رو صد باره نوشتن و پاره کردن و دوباره قلم به دست گرفتن و داستان نویس ماجرایی شدن که از پیش فقط یه مدل برای پایانش تو ذهنت داری و اونهم ناکام موندن شخصیت داستانه .

شخصیت داستان !!

ببین : حتی لایق یدک کشیدن اصطلاح قهرمان داستان هم نیست !

همۀ ما زوایایی تو برگ برگ زندگیمون داریم که از شاهکارهای خودمون در مواجهه با زندگی ملول بشیم ، خوشا اونا که وقتی مجموع این زوایا رو محاسبه می کنن به شکلی شبیه دایره نمیرسن ، چرا که قرار گرفتن بر مدار دایره و محیط شدن در اون یعنی استمرار غزل های ناتمام .

بارون داره غوغا می کنه ...

پی نوشت :

و شب تمام سکوتش را در استکانش ریخت

                                  و تلخ بالا زد .
    خراب می خندید

               خراب می افتاد ،

             و گریه می بردش

              به سمت مبهم حسی میان شب جاری

                         میان دلهره ی قصه های تکراری

       ( سلامتی تو اول ، به بانگ نوشانوش )

                                          دوباره می خندید

و گریه می بردش... *

* پریسکه

ژوکر

payambaredivaneh — Tue, 07 Apr 2009 14:49:18 GMT

همیشه هست ، اما بیرون از بازی !!

با اونهاست اما نه خالی داره نه رقم و علامت مشخصی !!

به هیچ کدوم ازخانواده های چهار گانه تعلق نداره و تو قید و بند هیچ حکمی نمیگنجه !

در گیر بالا دست و فرو دست نیست و …

ورق ها دنیای عجیبی دارن و این میون ژوکر پر رمز و رازتر از دیگران به نظر میاد .

چیزی مشابه یه تقویم ، که البته این تقویم فوق العاده منظم تدوین شده .

سال 365 روزه ، 52 هفته که هر کدوم از اونا نمایندۀ یک ورقه .

اما پنجاه و دو ضربدر هفت که میشه 364 پس اون یه روزی که باقی مونه روزه ژوکر باید باشه .

این پنجاه و دو ورق رو میشه سیزده ماه بیست و هشت روزه (مثه فوریه) هم دید .

ماه اول تک تا ماه آخر که شاه .

از طرفی مجموع کارت های هر خال (تک یک تا شاه که سیزدهه ) نود و یک میشه و چهار ضربدر نود و یک میشه چند ؟

بله ، همون سیصدو شصت و چهار و تنها روز باقیمونده مختصه ژوکره !!!

گاهی که سال کبیسه است دو روز ژوکر خواهیم داشت (سی ام اسفند مثه همین سالی که گذشت برای تقویم شمسی ما ایرانی ها و بیست و نهم فوریه برای تقویم میلادی) ، و این میون هر دو روز ژوکر با فاصله ای چهار ساله از هم جدا میشن . این دوره با سال خشت آغاز میشه و با سال های خاج و دل و بلأخره پیک دنبال میشه . حتی خود سال به چهار فصل به همون ترتیبی که گفتم تقسیم میشه . به این ترتیب همۀ ورق ها هفته و ماه خاص دارن و فقط ژوکره که تنها به داشتن روز بسنده کرده .

ژوکر با اون لباس های مضحک و چهرۀ لوده یک نماده .

نماد از بیرون گود ماجرا رو دیدن ، یه ناظر فهیم و با درک و شعور .

من خودم اکثر دست ورق هائی که دیدم ژوکرش یه سمبل از " دیدن " به همراه داشته که غالباً نشسته بر ماه با دوربینی در دست و بر چشم داره پائین شو نگاه می کنه .

ژوکر نماد آدمایی از دنیای ماست که اسیر بازی نیستن و فارغ از رنگها و جایگاه ها ، زندگی رو می بینن و لمسش می کنن و به سان آدمهایی که مثه کارتهای بازی اسیر قوانین و حکم و درجات و برش های درون اون هستن کور کورانه و بی اختیار زندگی نمی کنن .

رسیدن به جایگاه ژوکر متضمن گذار از خیلی چیزهای دم دستیه .

اولینش لذت و اغوای تو چشم بودن

سخته ، مگه نه ؟

به تصویر ژوکر ها بیشتر دقت کنیم ..

جای حرف خیلی داره

برگرفته از رمان "راز فال ورق " از " یوستین گوردر "