پیامبر دیوانه

حقیقت

payambaredivaneh — Sat, 10 May 2008 17:40:36 GMT

تو زندگی سه چیز حقیقت داره :

تولد ، عشق و مرگ .

تولد و مرگ دست ما نیست ، اما عشق ...

میشه هیچی نداشت ، حتی میشه تنها بود اما نمیشه عاشق نبود .

هر کسی داستان ساز زندگیه خودشه .

اگه عاشق شدی باید قدردان باشی و اگه عاشقت شدن باید خودتو لایق معشوق بودن کنی .

به دنیا میایم تا دوست داشته باشیم و دوست داشته بشیم و عاشق بمیریم .

اگه فرصت های سر راه رو قدر ندونی و با دستای خودت تبردار درخت عشقت بشی مستحق تلخ ترین هجرها و نسیان ابدی هستی .

پست قبلی از روزهای سرمستی گفتم و حالا از سرخوردگی می نویسم ، چه این دو هم مرزند .

تب شعار زدگی هم نیست ، این رو تو این چند روز زیستم .

ملالی نیست جز گم شدن گاه به گاه خیالی دور

payambaredivaneh — Fri, 25 Apr 2008 17:19:18 GMT

از عشق سخن باید گفت

همیشه از عشق سخن باید گفت

حتی اگر عاشق هم نیستی از عشق سخن بگو

تا دهانت به شیرین ترین شربتهای معطر جهان شیرین شود

تا خانه ی قلبت به چراغی که به مهمانی اورده ای روشن شود

تا کدورت از روحت چون ابلیس از نام خدا بگریزد

بی عشق هیچ سلامی طعم سلام ندارد

وهیچ نگاهی عطر نگاه

دوستای خوبم سلام

جای همه تون خالی ، چه صفائی داشت زیارت .

البته من بیست و هفتم فروردین برگشتم اما حسش نبود که up کنم . ما کلاغ روسیاه هم از خوان نعمت اونجا بی نصیب نبودیم .

خدائیش ما که نماز نمی خونیم و دین و ایمون درست حسابی که نداریم اما اونجا به دنیا و حال دیگه اس ، خلوص آدم خود به خود میره بالا .

این مدت رفقا گلایه می کنن که چرا مطلب تازه نمی نویسی ؟

باید خدمت این رفقا عرض کنم که نوشتن دو حالت داره یا سرمستی یا سرخوردگی . در این دو حال قلم آدم روانتر می نویسه .

شکر خدا تو این مدت با تمام کاستی ها و ضد حال هائیکه هست شرایط تقریباً مثه یه خط مستقیمه که بد نیست .

پس با این اوصاف زیادنوشتنم نمیاد ، ضمن اینکه می خوام تعهد وبلاگیموهم حفظ کنم .

به همۀ اینها اضافه کنید قولی رو که به دوست عزیزی دادم :

نمیخوام صرفاً سیاه یا خاکستری بنویسم ، سعی می کنم پی سبزی های اطرافم بگردم وازشون اینجا یاد کنم .

چرا که متاٌسفانه فقط از غمها نوشتن به شدت این ایام اپیدمی شده .

ارادتمند تک تک دوستان پر مهری که به دیدنم میان

یا علی

این نیز گذشت

payambaredivaneh — Wed, 09 Apr 2008 08:11:18 GMT

وصل

در برابر بی کرانی ساکن

جنبش کوچک گل برگ

به پروانه یی ماننده بود .

زمان ، با گام شتابناک برخاست

و در سرگردانی

یله شد .

در باغستان خشک

معجزه ی وصل

بهاری کرد .

سراب عطشان

برکه یی صافی شد ،

و گنجشکان دست آموز بوسه

شادی را

در خشک سار باغ

به رقص آوردند .

احمد شاملو

پی نوشت ها :

۱) بالأخره اما رضا طلبید .

فردا شب عازم مشهدم . خیلی وقت بود که می خواستم برم اما هر دفعه یه جوری عقب میفتاد .

۲) باز هم بالأخره بارون بارید .

زمین خشک و عطش زده سیراب شد و تونستیم بهار رو حس کنیم .

۳) و باز هم بالأخرۀ بالأخره سربازی ما تموم شد .

الته تموم تموم نه ، الان تو مرخصی پایان دوره هستم اما اگه خدا بخواد اول اردیبهشت کارتمون رو می گیریم و خلاص ...

خدائیش باید بگم محل خدمتم عالی بود و ازشون مممنونم

لباس شخصی و تایم اداری . تو کل این دو سال سه شب مثلاً پست دادم .

به ابی (باغ تنهائی) سعید (هرزه گرد تنها) و مسعود (شبهای روشن) :

شما هم همین روزا تموم می کنید رفقا

همون قصۀ همیشگی یادتونه :

تا چشم به هم بزنی رفته ...

اما خدائیش تا این مژه ها به هم زده بشه پدر صاحاب چشمه در میاد ...

خدای بزرگ به خاطر همه محبت هائی که به من کمترینت داشتی و همیشه خیلی بیشتر از لیاقتم هوامو داشتی شاکرم و سپاسگذار .

عیدتون مبارک

payambaredivaneh — Wed, 19 Mar 2008 13:16:04 GMT

بوی باران , بوی سبزه , بوی خاک
شاخه های شسته باران خورده پاک
آسمان آبی و ابر سپید
برگ های سبز بید
عطر نرگس , رقص باد
نغمه شوق پرستوهای شاد
خلوت گرم کبوترهای مست
نرم نرمک میرسد اینک بهار
خوش به حال روزگار !!

داشتم مطلب سال نو مبارک بیست و نهم اسفند ۸۵ وبلاگم رو می خوندم

حرف ها همونه و گفتنی ها زیاد

سالی که گذشت با تمام خاطرات بعضاً خوب و بدش تموم شد .

فردا بهار از راه میرسه و با خودش تازگی میاره

همه چی نو میشه : سال و ماه و روز و طبیعت و ....

اما دوستی ها رو کهنه تر می کنه که عیارشون بیشتر میشه .

سال نو رو به تمام دوستای خوبم که در طول سالی که گذشت به دیدن من و وبلاگم اومدن تبریک میگم و برای تک تکتون آرزوی سلامت و بهروزی دارم .

سال جدید واسه من سال خیلی مهمیه چرا که اگه خدا بخواد سال گذار و عبور از یک مرحله از زندگی به مر حله جدیده : سال تجربه های تازه .

در پایان و تو این دقایق شلوغ و پر مشغله یادی می کنم از تمام در گذشتگان این سال ، عزیزانی که عید های قبل با ما بودن و الان در بین ما نیستن .

آمد بهار و پیرهن بیشه نو شود

نوتر برآورد گل اگر ریشه نو شود

زیباست روی کاکل سبزت کله نو

زیباتر آنکه در سرت اندیشه نو شود .

سبز باشید ، نوروز مبارک

ببخشید ... کجا ؟!!

payambaredivaneh — Fri, 07 Mar 2008 17:58:10 GMT

« یه شب یه بنده خدا که رو تختش فارغ خوابیده بود خونه ش آتیش گرفت - حالا به هر دلیلی - .

وحشت زده از خواب پرید و با صدای بلند کمک خواست .

همسایه ها هر کدوم از طرفی با عجله ریختن تو خونه ش ، و بی اونکه با اون کاری داشته باشن اونو از تختش گذاشتن پائین و همه نفری با همت عالی جمعی چهار گوشۀ تخت رو گرفتن و از خونه بردن بیرون ... »*

... وحالا این شده حکایت روزمرۀ ما .

واقعیت ها در درون ما قلب میشن ، از ماهیتشون پرت میفتن و گاهی تا مرز انحراف صد و هشتاد دئرجه ای پیش میرن .هر چه هست درون ما اتفاق میفته .

انتخاب با خودمونه : نجات به بلا گرفتار اومدۀ حقیقی یا ....

البته اگه واقعاً بلائی نازل شده باشه !!!!

* : از نامه های سرگشاده رویائی به عباس معروفی ( با تصرف )

آینهُ کدر

payambaredivaneh — Fri, 22 Feb 2008 18:59:18 GMT

دوستان عزیز سلام

در اولین جمعه شب آخرین ماه سال

کسی که خودش رو نشناسه نمی تونه دنیای پیرامونش رو بشناسه . این حرف من نیست ، حرف بزرگانه .

دوست بسیار عزیزم رضا ( من و هزار تو های ذهنم ) من رو به یه اعتراف خودمانی دعوت کرد ، یه بازی که اونم از طرف دوستی به انجامش دعوت شده بود .

البته من این مقابل آینه نشستن رو بازی نمی دونم چرا که خیلی از یه تفنن ساده پیچیده تره .

همیشه فکر می کنیم خودمون رو می شناسیم و به شخصیت و علایق و سلایق خودمون اشراف داریم اما هر از گاهی و در مواجهه با یه مورد خاص به کشف جدیدی از ابعاد و جودی خودمون نائل می شیم .

فکر کنم این حرفا رو قبلاً یه جائی نوشتم ( یا تو همین وبلاگ یا در یکی از دست نوشته هام ... ) .

تفسیر یه انسان در مجالی چند جمله ای نمی گنجه . دوستان زیادی از دنیای حقیقی اینجا به دیدنم میان که هر کدوم به نوبه خودشون و بر حسب ارتباطمون گوشه هایی از محمد رو میشناسن . تفسیر و توصیف هر شخص از دیگری صرفاً فردیه و هیچ دو نفری از یه مورد نمی تونن درک کاملاً یکسانی داشته باشن . اگه بخوام خیلی خلاصه و مختصر – نه از سر رفع تکلیف رفاقت – خودم رو تعریف کنم حتی مرز بندیه بین خصایص خوب و بدم برای خودم هم قاطی میشه .

وقتی یه آدم قاطع نباشه و در هاله ای از تردیدها غوطه ور باشه اونوقته که خیلی از ایمان ها و باید ها و نباید هاش سست میشه . من در خودم مردد بودن و به نوعی عدم قدرت و صراحت درتصمیم گیریها رو بارزترین خصیصه بد می دونم که متاُسفانه همین به ظاهر یه دونه یه باتلاق در پی داره .

خیلی پیش میاد که تو جمع های دوستانه از آدم می پرسن چه غذائی رو بیشتر دوست داری ؟ چه رنگی ؟ چه فیلمی ؟ چه نوع موسیقی ...

حالا از این تصمیمها و انتخابهای ساده بگیر تا حیاتی ترین موارد !!!

در دنیای من همه چیز نسبیه و بسته به موقعیت زمان یک چیزی اولویت پیدا میکنه و در انتخاب بر دیگری چربش پیدا میکنه و گاهی در زمانی دیگه و موقعیت دیگه قضیه عکس میشه .

اینجاست که میگم مرز بندی برام سخت میشه که این خصیصه یه پوئن مثبته یا منفی ؟؟

صادق ورو راستم و زیاده از حد رفیق باز ( که البته الان از همه دور افتادم : قاصدک بگذر از این در وطن خویش غریب ... شده حکایت من )

تا دلتون بخواد خوب حرف میزنم اما دریغ از یه ذره عمل

ویه مورد دیگه که هنوز باهاش مشکل دارم : خوش باوری و به نوعی اعتماد

خوب ابن به خودی خود خوبه اما گاهی دز و مقدارش اونقد میره بالا که به مرز سفاهت و ساده لوحی میرسه . تو دنیای من همه خوب بودن مگر اینکه خلافش بهم ثابت میشد اما حس می کنم کم کم اون دیدگاه درونم کمرنگ شده . یه زمانی یه پست در مورد اعتماد نوشتم ، بیشترازهیجده ماه از اون مطلب میگذره ، حوصله داشتین تو آرشیو مرداد ماه هشتاد و پنج موجوده .

این روزها به طور فزاینده ای شوق و ذوق و موردی که هیجان آدم رو انگیخته کنه کم شده . جامعه آماری من خودم و دوستانم هستم و فکر میکنم مثال خوبی از نسل من می تونه باشه و نتایج نظر سنجی هاشو تقریباً به همه هم نسلام تعمیم بدم . شکر خدا تو چهار گوشه ایران هم دوستائی دارم که باهاشون در ارتباطم و آسمون همه جا همین رنگه ( البته متاُسفانه ) . مدام اون شعر شاملو رو زمزمه می کنم : چیزی مرا به قسمت بودن نمی برد ....

اینجا مجالیه برای داشتن مخاطبانی برای حرفائی که شاید بیرون نتونی فارغ بیانشون کنی اما خیلی وقتا به بیراهه میره . حال و حوصله ای برای گفتنی هائی که حالا حتی دیگه ماسیدن و یه زمانی به شوق گفتن اونا اینجا اومدی نمونده . طعم تلخ زوال و تکرار زود قاطی مزه همه چی میشه .

درفروبند که با من دیگر

رغبتی نیست به دیدارکسی

فکر کاین خانه چه وقت آبادان

بود بازیچه دست هوسی

هوسی آمد و خشتی بنهاد

طعنه ای لیک به بی سامانی

دیدمش راه ازو جستم و گفت :

بعد از اینت شب و این ویرانی ... (1)

گفتنی هام امشب زیاد بود چرا که خیلی وقت بود ننوشته بودم وچند تا مطلب سر دلم سنگینی میکرد اما باشه برای بعد !!!

همه مون می دونیم باشه برای بعد یعنی بعدی که هیچ وقت نمیاد چرا که اگه کاری باید انجام میشد مجالش همین الانیه که داریم به بعد حواله اش میدیم . فردا و فرداها بعد های دیگه ای رو میتراشه .

فرصت بودن رو دست بسته ، دهان بسته هدر ندیم (2)

سرمایه همین عمره که داره از دست میره .

در این زمینه هم من آخر بی هنریم . مخلص کلام اینکه زیاد با خودمون حال نمی کنیم اما خدا شاهده آدم آزار دهنده ای نیستم و شکر خدا خوش مشربم و اسه همین قابل تحملم .

ارادتمند همه رفقا

=========

۱. نیما یوشیج

۲. احمد شاملو

ماجراهای من وچندش هایم

payambaredivaneh — Thu, 31 Jan 2008 17:25:58 GMT

این روزها ازچندشی پرم . که ترس احمقم وادارم می کند فراموش کنم از کجا به تنم رخنه کرده است.

ترس احمقم تمام مدت می گوید: دنبال سرچشمه اش نگرد. شایدبایک سرنگ نامرئی درزمانی که به یاد نداری به تو تزریقش کرده اند!

وقتی سر کیسه را شل می کنم و عدالت و کمی شفقت در حق خودم به خرج می دهم متهم کردن خودم را به تولد این همه چندش ظلم بزرگی می بینم.

اصلا به من چه. من که این روزها خوب خوب ام !!!

اما چه می شود کرد وقتی که حتی خوبی هم از سر سیاست یاد گرفته با چندش کنار بیاید؟

ومن هم خیلی چیزها یادگرفته ام. بعد ازسالها سروکله زدن با چندش هایم چیز جدیدی کشف کردم:

چندش را نه می شود شست و نه می شود رنگش کرد.

من چندش هایم را می جوم. درست مثل آدامسی که می جوی اش تا شیرینی اش برود.

تلخی چندش هایم راقورت می دهم . وبعد: تف .

گاه با خود می اندیشم جویدن چه کار سختی است!!!

و خوش بینی مومن مابانه ای که دراثرتماشای برنامه های مذهبی تلویزیون به آدم دست می دهد ازتوی گوش هایم فریاد می زند:

دنیا پرازمیلیاردها ومیلیاردها چیزغیر چندش آور است . با لحنی درمایه های صدای دخترک پانزده ساله ای که زمزمه می کند: " زندگی خالی نیست ( !!!!) مهربانی هست (!!!!!) سیب هست ایمان هست(!!!!!!!) ...... "

اما خود خود خودم بی اختیار ازلای انگشتهایم بیرون می پرد. ومی نویسد:

" تزریقی در کار نیست اما تزویر تادلت بخواهد."

دیگر باورم شده کهخودمراست می گوید. خیلی وقت است که روراست شده است :

" ازلای صورتک های آدمهای پرازتزویر دارد چندش می ریزد..."

!!!

payambaredivaneh — Thu, 03 Jan 2008 08:10:18 GMT

بسیار وقتها از غم و شادیهایمان با یکدیگر سخن ساز می کنیم

اما در همه چیزی رازی نیست

گاه

به سخن گفتن از زخمها نیازی نیست

سکوت ملالها از راز ما سخن تواند گفت

صفای کودن من ، پست قبلی احمقانه ترین حرفهائی بود که می تونستم بنویسم .

واقعیت چیز دیگه ایه .

کوری آرامش نمیاره .

پریدن

payambaredivaneh — Mon, 31 Dec 2007 18:29:18 GMT

( اگه قالبم خوب بالا نمیاد یه بار refresh کنید . ممنون )

سلام دوستای خوبم

چند وقته می خواستم بپرسم از سایر رفقا که ، چه حکایتیه این روزها اینقدر اظهار عجز و دلتنگی و از همه مهمتر درماندگی در بین جماعت وبلاگ نویس زیاد شده ؟

نمونه اش حال و احوال این چند ماهه وبلاگ خودم !!!

یقیناً همه زندگی این جماعت این نیست .

زندگی روزهای ابری و آفتابی داره ، بالا داره ، پائین داره و همیشه درش روی یه پاشنه نمی چرخه .

حرفم اینه : آی ملت با خودمون رو راستیم ؟

جداً اینقد مصائب برجسته هستن که دقایق ما سراسر افسوس و فغانه ؟

رو راست بودن هر فرد با خودش یه نعمته ، خدا نکنه کسی به آفت خود فریبی دچار بشه .

منظورم اینه که آدم باید به هر چیز به اندازه خودش بها بده ، نه بیشتر نه کمتر .

عمر سرمایه برگشت ناپذیر ماست و باید ، آره تاکید می کنم باید ، ازش لذت ببریم و در حد سقف توانائی هامون ازش بهره مند بشیم . هر انسانی از دنیا و عمرش به قدر همتش استفاده میکنه ، پس نیایم با فرصت سوزی و بیراهه رفتن هدرش بدیم . احساسات موهبت خداونده به انسان ، برای دوست داشتن و دوست داشته شدن ، برای از کنار دیگران لذت بردن ، برای نوعدوستی هم در مقیاس عام و هم در مقیاس خاص ( یک فرد به یک فرد ) .

اگه گهگاه با نامرادی مواجه میشیم ( حالا به هر دلیلی ، گاهی وقتا اصل خرج کردن احساس اشتباه بوده ) نباید باقی زمان رو به حسرت گذشته سر کنیم و تو لاک افسردگی فرو بریم . زمان قطعا ً میگذره و ما هم بلاخره یه جوری میشه سرنوشتمون ، اما آخه چراآدم از زندان خود ساخته فرار نکنه .

پاره کنیم این پیله های نمور و تاریک رو ، بیرون از اینها هر چه که در انتظارمون باشه – حتی اگه کانال هدایت به تجربه های نو با فرجام تلخ باشه – بهتر از تکرار حلقه ای بی ثمره .

خیلی از دوستان شعرها ، متنها و توصیفها و دست نوشته های بسیر زیبائی به مدد همین حس و حال و احوال می نویسن که قابل تعریف و تامل هم هست اما خدائیش در جا زدن و گفتنی به نوعی عدم تنوع زوالی نافرجامه .

اول کار هم گفتم آدم باید پا به پای خودش و دقایقش بیاد .

دردها و عوامل آزردن احساسات ارزشمندمون رو بشناسیم و کمتر مجال آزرده شدنش رو فراهم کنیم در عوضش لحظه های شادمون رو هم به خودمون یاد آوری کنیم و در ذهن خودمون پر رنگشون کنیم و از بیانشون هیچ ابائی نداشته باشیم ، یقیناً در بازیابی روحیه مون خیلی موثره .

چند هفته پر فشار و بد رو از سر گذروندم ( البته به نوعی مشکلم حل نشده باقی مونده ) اما بعد از یه مسافرت چهار روزه و پشت بندش شب یلدا و اعیاد قربان و غدیر ، دارم روزهای آروم و حتی به نوعی مطلوبی رو میگذرونم . بیشترین عامل در لذت بردن از دقایق یا حداقل عادی و راحت سپری کردنشون تغییر در نوع رویکرد خودم بود . به خودمون سخت نگیریم ، همتمون و طاقتمون رو بیشتر کنیم ، عوض بالا بردن پرچم سفید .

به امید روزهای آفتابی و آسمونه فیروزه ای .

پریدن

رها شدن بر گُرده‌ی باد است و

با بي‌ثباتي سيماب‌وار هوا برآمدن

به اعتماد استقامت بال های

خویش

ورنه مساءله یی نیست :

پرنده ی نو پرواز

بر آسمان

بلند

سرانجام

پر باز

می کند .

جهان عبوس را به قواره ی همت

خود بریدن است ،

آزاده گی را به شهامت آزمودن است

رهایی را اقبال کردن

حتا اگر زندان

پناه ایمن آشیانه است

و گرم جای بی خیالی

سینه ی مادر ،

حتا اگر زندان

بالش گرمی ست

از بافه ی عنکبوت و تارک

پیله .

رهایی را شایسته بودن است

حتا اگر رهایی

دام باشه و قرقی ست

یا معبر پردرد پیکانی

از کمانی

وگرنه مساءله یی نیست :

پرنده ی نو پرواز

بر آسمان

بلند

سرانجام

پر باز

می کند .

احمد شاملو ( از دشنه در دیس 21 آذز 56 نیوجرسی )

غیر از این نبوده و نیست

payambaredivaneh — Sat, 08 Dec 2007 14:48:18 GMT

می خواستم زندگی کنم ، راهم را بستند

ستايش کردم ، گفتند خرافات است

عاشق شدم ، گفتند دروغ است

گريستم ، گفتند بهانه است

خنديدم ، گفتند ديوانه است

دنيا را نگه داريد ،

مي خواهم پياده شوم .

دکتر علي شريعتي

*********

سالروز تولد احمد شاملو بود

یادش همیشه زنده

غیابت حضور قاطع اعجاز است