پیامبر دیوانه

روز های بی خاطره

تو زندگی همۀ ما شب ها و روزهای خاصی هست که بر حسب اتفاقی که تو اون روز یا شب رخ میده برای همیشه تو ذهن ما ثبت میشه .

گاهی خوب و گاهی هم علیرغم میلمون بد .

اصلی که توان موندگاری اون موارد رو تو ذهن ما به اونها میده نادر بودنشونه .

و چون زیاد پیش نمیان از آفت تکرار و در نتیجه روزمره شدن در امان هستن .

البته این اصل مشمول دوره های خاصی هم میشه ، دوره ای با روزها و شبهای ماندگارتر

مثه دانشجوئی ، خدمت ، نامزدی ، اوایل یه دوستی و ....

کلی از این بابت خوش به حالشون ( البته موندنی های خوب ) .

چون بر عکس اونها اکثر شب ها و روزهای ما ساده سپری میشن ، بدون پوئنی برای ثبت جاودانه .

نمی خوام تو نوشته ام آب ببندم ، غرض این بود که بگم الان روز هایی معمولیه معمولی رو دارم پشت سر میذارم .

روزهایی که به زودیه زود فراموش میشن ، ساده ، انگار که اصلاً نبودن .

این خصلت روز های بی خاطره اس .

+نوشته شده در یکشنبه بیست و هفتم اردیبهشت 1388ساعت13:51توسط محمد بیرانوند |

غزل نا تمام ...

به هر تار جانم ام صد آواز هست

دریغا که دستی به مضراب نیست .

چون رؤیا به حسرت گذشتم ، که شب

فرو خفت و با کس سر خواب نیست .

..................................

احمد شاملو (لحظه ها و همیشه)

چند تا غزل نا تمام تو زندگیتون داشتین ؟

کوله به دوش کدوم خاطرات و ناخونده ها و نانوشته ها و نادیده و ناکرده هائین ؟

دوباره و دوباره و دیگر باره

تازه ای نا خواسته از راه رسیده و ساعتی بعد خاطره ای بر جا مانده در پیچی پشت سر گذاشته شده در مسیر سراسر خم و پیچ زندگی .

همونجور که ابتدا غافلگیر میشی به همون سهل و ممتنعی وا می گذاریش و میری ...

اسیر هر روز و همیشه ، و غالباً گلایه مند روزگار

اما بی ریا و دروغ و با قضاوت کلاه همیشه منصف قاضی نما : سهمت تو این ناتمام موندن چقد بوده ؟

بارها گفتم و نوشتم و همیشه مخاطب نیمکت اول کلاس سوت کورم خودم بودم و هستم که :

چه بی همت و کم مایه !

یا باد به غبغب ننداز ولافش رو نیا ، اداش رو در نیار یا ته خط برو و براش بجنگ

تصاویر مبهم و شلوغی تو ذهنم میلوله ...

از بدیهی ترین خواسته ها تا آرزو های آرمانگرایانه

تو هر جور دوس داری بخون

از عشق ، از احساس ، از حس بودن ، از اثبات وجود ، چشیدن طعم آزادی ، لذت داشتن حق شهروندی تا بازی با یه توپ پلاستیکی فوتبال تو کوچه های بچه گی ...

سناریو رو صد باره نوشتن و پاره کردن و دوباره قلم به دست گرفتن و داستان نویس ماجرایی شدن که از پیش فقط یه مدل برای پایانش تو ذهنت داری و اونهم ناکام موندن شخصیت داستانه .

شخصیت داستان !!

ببین : حتی لایق یدک کشیدن اصطلاح قهرمان داستان هم نیست !

همۀ ما زوایایی تو برگ برگ زندگیمون داریم که از شاهکارهای خودمون در مواجهه با زندگی ملول بشیم ، خوشا اونا که وقتی مجموع این زوایا رو محاسبه می کنن به شکلی شبیه دایره نمیرسن ، چرا که قرار گرفتن بر مدار دایره و محیط شدن در اون یعنی استمرار غزل های ناتمام .

بارون داره غوغا می کنه ...

پی نوشت :

و شب تمام سکوتش را در استکانش ریخت

                                  و تلخ بالا زد .
    خراب می خندید

               خراب می افتاد ،

             و گریه می بردش

              به سمت مبهم حسی میان شب جاری

                         میان دلهره ی قصه های تکراری

       ( سلامتی تو اول ، به بانگ نوشانوش )

                                          دوباره می خندید

و گریه می بردش... *

* پریسکه

+نوشته شده در چهارشنبه نهم اردیبهشت 1388ساعت18:33توسط محمد بیرانوند |