|
خیلی وقتا دلم می خواد اما نمیشه . دست و بالم بسته است ، سخته ، حسرته . و خیلی بیشتر وقتها ، می خوام اما نمی تونم . خارج از توانمه . می دونی چرا ؟ چون پیشترها در ها رو بستم . لوح سفید دلم کدر شده ، کاری کردم که آرزوهام همیشه در مقام آرزو بمونن . ربنای استاد شجریان داره از تلویزیون پخش میشه ، و چه دلنشینه . همه ما ( نسل ما ) با این مناجات دم افطار بزرگ شدیم و چه سحر انگیزه . خدایا توفیق بده تا بتونیم اونی باشیم که باید باشیم ، نذار فرصت قدر دان خودمون بودن رو نادانسته از دست بدیم . دم افطاره ، التماس دعا . موفق باشید یا علی ای کاش آب بودم گر می شد آن باشی که خود می خواهی . _ آدمی بودن حسرتا ! مشکلی ست در مرز نا ممکن . نمی بینی ؟ ای کاش آب بودم _ به خود می گویم _ نهالی نازک به درختی گشن رساندن را ( _ تا به زخم تبر بر خاک اش افکند در آتش سوختن را ؟ ) یا نشای سست کاجی را سرسبزی جاودانه بخشیدن ( _ از آن پیش تر که صلیبی ش آلوده کنند به لخته لخته ی خونی بی حاصل ؟ ) یا به سیراب کردن لب تشنه یی رضایت خاطری احساس کردن ( _ حتا اگرش به زانو نشانده اند در میدانی از آفتاب و عربده تا به شمشیری گردن اش بزنند ؟ حیرت ات را بر نمی انگیزد قابیل برادر خود شدن یا جلاد دیگر اندیشان ؟ یا درختی بالیده نا بالیده را حتا هیمه یی انگاشتن بی جان ؟ ) می دانم می دانم می دانم با این همه کاش ای کاش آب می بودم گر توانستمی آن باشم که دل خواه من است . آه کاش هنوز به بی خبری قطره یی بودم پاک از نم باری به کوه پایه یی نه در این اقیانوس کشاکش بی داد سر گشته موج بی مایه یی . احمد شاملو مدایحه بی صله 30 شهریور 68
... آنکه مسئول است ، مسئول ساختن ، نباید ویران کردن را بیاموزد ؟ این است که درست به همان دلیل که خواننده ای ممکن است در " کویر " بماند واین فاجعه ای است که مرا به تردید می افکند – می تواند ، در " کویر " برای آنکه راهی " شهادت گردد ، " غسل کند " ، چه به گفته شاندل " کسی می تواند در پای عشق بمیرد ، که پیش از آن ، زندگی در پیش چشمهای وی ، مرده باشد ". رنج ، نفی و عبث ، تیغهای برانی که راه " دنیا " را به سوی " آخرت " میبرد و هموار میسازد ، چه برای نان دیگران ، دغدغه داشتن و برای کسب آن تلاش کردن ، در نخستین قدم ، دغدغه نان را در خویش کشتن و نان خویش را از دست نهادن است . ... .... (( نشخوار آدمیزاد حرف است )) ! از کویر دکتر علی شریعتی رخوت وبلاگی روزی تو یکی از comment ها برای دوستی از لینکهام نوشتم دچار رخوت وبلاگی شدیم واون دروامد پرسید که : رخوت وبلاگی یعنی چی ؟ آفتی که اپیدمی شده و به نوعی هر کدوم از ما باهاش دست به گریبونیم . حکایت اکثر ما اینه که با توسل به وبلاگی که درست می کنیم ، حرفهائی که مجال زدنش رو تو دنیای حقیقی نداریم در فضای بی محدودیت و بدون ممیزی دنیای مجازی بزنیم . شاید عده ای نه ، اما کمابیش همه به خودشون وفادار میمونن . از کرامات وبلاگ نویسی و وبلاگ گردی یکیش پیدا کردن دوستان هم مسلک و هم فکر و هم پیاله است . تا اینجاش همه چی خوبه اما ، اما روی حرف من با comment نویسیه . داستان جماعت عاطل و باطلی ( توهین نباشه ، اخه وقتی می خونی فکری یا حرفی پشتش نمی بینی و یه سری کپی خشک و خالی ) که فقط دنبال بالا بردن آمار بازدید هستن و میخوان تعداد comment هاشون بره بالا و وبرای این مهم به یه سری جملات کلیشه ای متوسل میشن : وبلاگ زیبائی دارید ... زیبا می نویسید ... لذت بردم .... .... به من سر بزنید ، منتظرم . مشخصه ، اونا حسابشون جداست . رخوت وبلاگی مختص جماعتیه که خودش رو صاحب درد می دونه ودوستان وبلاگی خودش رو بر اساس معیار انتخاب کرده . آقا ، خانم ، دوست من توئی که میخوای با اندیشه بنویسی و بخونی اجازه نده تعهدت فراموش بشه . برای دوستت وقت بذار ومطلبشو بخون و بالا غیرتاً اگه یک خط اگه ده خط براش نوشتی مرتبط با موضوع باشه تا یارو حس کنه که تو با اون حرف زدی و برای خودش و نوشته اش ارزش قائلی . اگرم حوصله نداری یا وقت نداری با دو تا کلمه بی ربط خودتو سبک نکن . من شخصاً روزای مختلفی رو تو این وبلاگ تجربه کردم . هم روزهای خلوت و هم روزهائی مثل این یکی دو ماه اخیر که با عنایت دوستان آمار comment هام بد نیست . ضمن احترام به همه دوستان و کسائی که میان سر میزنن اما میخوام بگم : ترجیح مدم 20 نظر از دوستان همدلم که به حرفام توجه کرن و نظرشون رو گفتن داشته باشم تا 80 نظر بی محتوا . البته اینو هم بگم که این رخوت از رخوت بزرگتری آب می خوره . این روزها طراوت رو در هیچ کدوم از دوستان نمی بینیم و یه خمودی و کسالت زرد تابستونی همه رو گرفته . در این مورد جای حرف زیاده که اینجا مجالش نیست . اگه دو تا مطلب بالا به هم ربطی نداشت که به بزرگی خودتون ببخشید ، دلم خواست و نوشتم ، اگر هم به نظرتون مرتبط میاد بهش فکر کنین . در آخرازخدای مهربونم میخوام عاقبت به خیرمون کنه ، همه مونو . یا علی
جزای آنکه نگفتیم شکر روز وصال شب فراق نخفتیم لاجرم ز خیال (1) دگر به گوش فراموش عهد سنگین دل پیام ما که رساند مگر نسیم شمال غزال اگر به کمند اوفتد عجب نبود عجب فتادن مرد است در کمند غزال (2) جماعتی که نظر را حرام می گویند نظر حرام بکردند و خون خلق حلال (3) تو بر کنار فراتی ندانی این معنی به راه بادیه دانند قدر آب زلال به خاک پای تو داند که تا سرم نرود ز سر به در نرود همچنان امید وصال حدیث عشق چه حاجت که بر زبان آریم به آب دیده خونین نوشته صورت حال به ناله کار میسر نمی شود سعدی ولیک ناله بیچارگان خوش است بنال (4) پی نوشت : 1 ) اندکند کسائی که به و قت ، قدر دان هستن. همیشه امر بر ما مشتبه میشه اینکه هست ، همیشه هست . خودش ، بودنش ، لطفش ، احساس خوشایندی که به ما از داشتن و بودنش دست میده و ... وقتی از دست میدیش تازه میفهمی که چه خبر بوده و چقدر ناسپاسی کردی و اونوقته که تازه وامصیبتا . " بودیم و کسی پاس نمی داشت که هستیم باشد که نباشیم و بدانند که بودیم " 2) زیبائیش دقیقاْ همینجاست ( چیزی عجیب اما لذت بخش ).اینکه بااعتمادبه نفس کامل به قصدشکارمیری ولی وقتی به خودت می یای میبینی شکارشدی. 3) پشمینه پوش تند خو از عشق نبرده است بو وز مستی اش رمزی بگو تا ترک هوشیاری کند . 4) گرچه وصالش به کوشش ندهند هر قدر ای دل که توانی بکوش 5) دنبال شماره پنج تو شعر شیخ اجل نگردید . در مورد پی نوشت شماره چهار باید بگم وقتی دست به هیچ کاری نزدی و حتی نه بیشتر از حدودت ، که سهم خودت رو به جای نیاوردی(درحق دیگری) دیگه چه جای هیچ حرفی وتوقعی؟ پس بذار همون درجا زدن رو با ناله و تو سر زدن به جا بیاری.
|
فهرست اصلی
طراح قالب  سایت پشتیبان  امکانات
کاربران آنلاین: نفر
بازديدها : بار |
|
| تبليغات | X |
