پیامبر دیوانه

فراقی

فراقی

چه بی تابانه می خواهم ات ای دوری ات آزمون تلخ زنده به گوری !

چه بی تابانه تو را طلب می کنم !

بر پشت سمندی

گوئی

نوزین

که قرارش نیست .

و فاصله

تجربه ئی بیهوده است .

بوی پیرهن ات ،

این جا

و اکنون . _

کوه ها در فاصله

سردند .

دست

در کوچه و بستر

حضور ماٌ نوس دست تو را می جوید ،

و به راه اندیشیدن

یاٌس را

رج میزند .

بی نجوای انگشتان ات

فقط . _

و جهان از هر سلامی خالی است .

احمد شاملو

سلام دارم خدمت تک تک رفقای خوبم که واقعاْ در حد سقف بضاعت این دنیای مجازی دوسشون دارم .

آدمیزاده و محدود در چارچوب زمان و مکان .

یه روز دل مرده و یه روز به ظاهر سر حال و سر دماغ اما حتی در بارونی ترین روزهای دل آدما نیاز و تمنا و خواسته هاشون نمی میرن .

اگه جنازه صدات کنن و بهت بگن هیچ عددی نیستی و معجزه که نمی تونی بکنی هیچ دماغتم نمی تونی بالا بکشی و حتی اگه خودت به این یقین برسی ( که البته در این صورت وامصیبتا ) باز با اینهمه باز نمی تونی خودت رو عاری از حس خواستن ببینی .

البته سوء تفاهم نشه و فکر نکنین اینقد اوضاع ما بیریخته کلی گفتم ، اما همیشه همه چی رو به راه و همیشه هم قر و قاطی نیست .

کاش مام صوات داشطیم و می طونثتیم هرفحائی که صر دلمون موندح بنویسیم اما افصوص .

پاینده باشید و سر بلند.

یا علی

+نوشته شده در جمعه سی و یکم فروردین 1386ساعت14:5توسط محمد بیرانوند |

حلقه

از تهی سرشار

جویبار لحظه ها جاریست ...

مهدی اخوان ثالث

اولش فقط یه کم می خواست از هجمه شلوغی و همهمه دور باشه .

کنار وایساد ، دو سه قدم عقبتر .

دفعه بعدی از همون اول کنار وایساد و دفعه های بعدی ...

دیگه واسه خودش و بقیه عادت شد .

همه نبودنشو در عین بودن فیزیکش حس میکردن ، اون فقط شبه خودش بود .

ذهن و روحش توی یه تابوت خوابیده بود و کارگرای قبرستون بدون اینکه دقت کنن نوبتش نیست برده بودن و چالش کرده بودن .

ماسیده بود ( در عین حالیکه مثلاً سر جاش بود ، یعنی اون جاهائی که میباید باشه on time بودش اما ... )

منتظر معجزه هم نبود چون میدونست عصر معجزه گذشته .

اون خودشو تو یه گوشه غریب توی هزار توی روح خودش گم کرده بود .

گاهی فارغ و بی خیال فقط یه گوشه میشست و مثه آدمای بیخیال نقش خودشو بازی میکرد و گاهی دربه در توی راهروهای هزار پیچ ذهنش مثل مادر طفل گم کرده ای دنبال خود حقیقیش و آرمانهاش و آرمان شهرش می گشت .

اون تو یه حلقه افتاده بود : نه نقطه شروع معلوم بود و نه نقطه ای به اسم پایان .

اون ...

اون خوده حلقه شده بود .

دوستای خوبم تاندن پام کش اومده و سه روز پیش گچش گرفتم و گفتن باید ۳ هفته بمونه و با این حساب ما فعلاْ خونه نشین شدیم .

خدای مهربون میگه بنده های من قدر دو نعمت بزرگ منو نمی دونن : امنیت و سلامت .

خدایا به خاطر همه نعمتهای بزرگ و کوچیکت ممنونم وشاکر .

+نوشته شده در شنبه هجدهم فروردین 1386ساعت2:10توسط محمد بیرانوند |