|
از عشق سخن باید گفت همیشه از عشق سخن باید گفت حتی اگر عاشق هم نیستی از عشق سخن بگو تا دهانت به شیرین ترین شربتهای معطر جهان شیرین شود تا خانه ی قلبت به چراغی که به مهمانی اورده ای روشن شود تا کدورت از روحت چون ابلیس از نام خدا بگریزد بی عشق هیچ سلامی طعم سلام ندارد وهیچ نگاهی عطر نگاه
دوستای خوبم سلام جای همه تون خالی ، چه صفائی داشت زیارت . البته من بیست و هفتم فروردین برگشتم اما حسش نبود که up کنم . ما کلاغ روسیاه هم از خوان نعمت اونجا بی نصیب نبودیم . خدائیش ما که نماز نمی خونیم و دین و ایمون درست حسابی که نداریم اما اونجا به دنیا و حال دیگه اس ، خلوص آدم خود به خود میره بالا . این مدت رفقا گلایه می کنن که چرا مطلب تازه نمی نویسی ؟ باید خدمت این رفقا عرض کنم که نوشتن دو حالت داره یا سرمستی یا سرخوردگی . در این دو حال قلم آدم روانتر می نویسه . شکر خدا تو این مدت با تمام کاستی ها و ضد حال هائیکه هست شرایط تقریباً مثه یه خط مستقیمه که بد نیست . پس با این اوصاف زیادنوشتنم نمیاد ، ضمن اینکه می خوام تعهد وبلاگیموهم حفظ کنم . به همۀ اینها اضافه کنید قولی رو که به دوست عزیزی دادم : نمیخوام صرفاً سیاه یا خاکستری بنویسم ، سعی می کنم پی سبزی های اطرافم بگردم وازشون اینجا یاد کنم . چرا که متاٌسفانه فقط از غمها نوشتن به شدت این ایام اپیدمی شده . ارادتمند تک تک دوستان پر مهری که به دیدنم میان یا علی وصل در برابر بی کرانی ساکن جنبش کوچک گل برگ به پروانه یی ماننده بود . زمان ، با گام شتابناک برخاست و در سرگردانی یله شد . در باغستان خشک معجزه ی وصل بهاری کرد . سراب عطشان برکه یی صافی شد ، و گنجشکان دست آموز بوسه شادی را در خشک سار باغ به رقص آوردند . احمد شاملو
پی نوشت ها : ۱) بالأخره اما رضا طلبید . فردا شب عازم مشهدم . خیلی وقت بود که می خواستم برم اما هر دفعه یه جوری عقب میفتاد . ۲) باز هم بالأخره بارون بارید . زمین خشک و عطش زده سیراب شد و تونستیم بهار رو حس کنیم . ۳) و باز هم بالأخرۀ بالأخره سربازی ما تموم شد . الته تموم تموم نه ، الان تو مرخصی پایان دوره هستم اما اگه خدا بخواد اول اردیبهشت کارتمون رو می گیریم و خلاص ... خدائیش باید بگم محل خدمتم عالی بود و ازشون مممنونم لباس شخصی و تایم اداری . تو کل این دو سال سه شب مثلاً پست دادم . به ابی (باغ تنهائی) سعید (هرزه گرد تنها) و مسعود (شبهای روشن) : شما هم همین روزا تموم می کنید رفقا همون قصۀ همیشگی یادتونه : تا چشم به هم بزنی رفته ... اما خدائیش تا این مژه ها به هم زده بشه پدر صاحاب چشمه در میاد ... خدای بزرگ به خاطر همه محبت هائی که به من کمترینت داشتی و همیشه خیلی بیشتر از لیاقتم هوامو داشتی شاکرم و سپاسگذار . بوی باران , بوی سبزه , بوی خاک
حرف ها همونه و گفتنی ها زیاد سالی که گذشت با تمام خاطرات بعضاً خوب و بدش تموم شد . فردا بهار از راه میرسه و با خودش تازگی میاره همه چی نو میشه : سال و ماه و روز و طبیعت و .... اما دوستی ها رو کهنه تر می کنه که عیارشون بیشتر میشه . سال نو رو به تمام دوستای خوبم که در طول سالی که گذشت به دیدن من و وبلاگم اومدن تبریک میگم و برای تک تکتون آرزوی سلامت و بهروزی دارم . سال جدید واسه من سال خیلی مهمیه چرا که اگه خدا بخواد سال گذار و عبور از یک مرحله از زندگی به مر حله جدیده : سال تجربه های تازه . در پایان و تو این دقایق شلوغ و پر مشغله یادی می کنم از تمام در گذشتگان این سال ، عزیزانی که عید های قبل با ما بودن و الان در بین ما نیستن .
آمد بهار و پیرهن بیشه نو شود نوتر برآورد گل اگر ریشه نو شود زیباست روی کاکل سبزت کله نو زیباتر آنکه در سرت اندیشه نو شود . سبز باشید ، نوروز مبارک « یه شب یه بنده خدا که رو تختش فارغ خوابیده بود خونه ش آتیش گرفت - حالا به هر دلیلی - . وحشت زده از خواب پرید و با صدای بلند کمک خواست . همسایه ها هر کدوم از طرفی با عجله ریختن تو خونه ش ، و بی اونکه با اون کاری داشته باشن اونو از تختش گذاشتن پائین و همه نفری با همت عالی جمعی چهار گوشۀ تخت رو گرفتن و از خونه بردن بیرون ... »* ... وحالا این شده حکایت روزمرۀ ما . واقعیت ها در درون ما قلب میشن ، از ماهیتشون پرت میفتن و گاهی تا مرز انحراف صد و هشتاد دئرجه ای پیش میرن .هر چه هست درون ما اتفاق میفته . انتخاب با خودمونه : نجات به بلا گرفتار اومدۀ حقیقی یا .... البته اگه واقعاً بلائی نازل شده باشه !!!! * : از نامه های سرگشاده رویائی به عباس معروفی ( با تصرف )
|
فهرست اصلی
طراح قالب  سایت پشتیبان  امکانات
کاربران آنلاین: نفر
بازديدها : بار |
|
| تبليغات | X |
